Debaty sejmoweXVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie potrzeby nowelizacji ustawy z dnia 8 października 1999 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej i ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

   W nawiązaniu do wystąpienia pana marszałka z dnia 17 lipca 2000 r., znak: SPS-0202-4361/00, dotyczącego interpelacji posła Sergiusza Plewy w sprawie zmiany ustawy o pomocy społecznej z dnia 8 października 1999 r. i z upoważnienia prezesa Rady Ministrów przedkładam poniższą odpowiedź na interpelację.    Emeryci i renciści podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym i w ramach tego ubezpieczenia korzystają ze świadczeń zdrowotnych, w tym z zaopatrzenia w leki nabywane bezpłatnie, za odpłatnością ryczałtową lub ulgową.    Ustawa z dnia 8 października 1999 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej i ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w żadnej z czterech zmian nie dotyczy uprawnienia emerytów i rencistów do bezpłatnego lub ulgowego zaopatrzenia w leki i dotyczyć nie może, gdyż uprawnienia te nie stanowią materii ustawy o pomocy społecznej.    Przepis art. 32 ustawy o pomocy społecznej w ust. 2 stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności m.in. na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia i przepis ten obowiązuje od lat.    Przedmiotowa ustawa znowelizowała art. 27 ustawy o pomocy społecznej, dotyczący zasiłku stałego dla osób sprawujących bezpośrednią i stałą opiekę nad dzieckiem wymagającym pielęgnacji, bez względu na wiek dziecka.    Celem nowelizacji było doprecyzowanie brzmienia dotychczasowych przepisów w taki sposób, aby zasiłek był przyznawany tylko tym osobom, które rzeczywiście nie pracują zawodowo ze względu na konieczność sprawowania stałej, bezpośredniej opieki nad dzieckiem i opiekę tę na co dzień sprawują. Zasiłek stały to szerokie świadczenie połączone z opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne i przyznawane rodzinom, w których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza dwukrotnego dochodu określonego w ustawie jako kryterium dochodowe, obowiązujące przy przyznawaniu innych świadczeń z pomocy społecznej. Zakres podmiotowy jest zatem szeroki w stosunku do innych świadczeń. Tym szerszy, że rząd, definiując w projekcie ustawy niezbędne dla przyznania zasiłku stałego pojęcie ˝osoby zatrudnionej˝, świadomie pominął pracę w gospodarstwie rolnym, co oznacza, że w stosunku do rodzin rolników wymóg niepodejmowania lub zaprzestania pracy zawodowej nie obowiązuje. Jest to znaczący przywilej.    Nie można natomiast, zdaniem rządu, uznać za zasadne wypłacania przedmiotowego zasiłku osobom, których dzieci wymagające stałej opieki np. przebywają w całodobowym ośrodku rehabilitacyjnym lub gdy osoba mająca ową opiekę nad dzieckiem sprawować jest całkowicie niezdolna do pracy i na co dzień wymaga opieki ze strony osób trzecich. Poprzednie zapisy w ustawie nie wykluczały takich sytuacji.    Rząd nie podziela również stanowiska posła Sergiusza Plewy wyrażonego w interpelacji, że osoby - jak rozumiemy - dotknięte nowelizacją przepisu są pozostawione same sobie. Osoby te mają prawo do ubiegania się o wszystkie inne, również stałe, świadczenia z pomocy społecznej na zasadach określonych w ustawie, a fakt niepełnosprawności i długotrwałej choroby dziecka w rodzinie stanowi podwójną przesłankę udzielania jej wszelkiej możliwej pomocy. Jeżeli występują określone trudności, to są to trudności natury finansowej, a nie prawnej. Wprowadzenie bezzwrotnych specjalnych zasiłków okresowych i celowych pozwala na udzielanie pomocy również rodzinom niespełniającym ustawowego kryterium dochodowego.    W świetle powyższego rząd nie przewiduje przedłożenia projektu ustawy o nowelizacji ustawy z dnia 8 października 1999 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej i ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.    Z wyrazami szacunku    Sekretarz stanu    Joanna Staręga-Piasek    Warszawa, dnia 2 sierpnia 2000 r.