Debaty sejmoweXVII Kadencja

Interpelacja w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy

   1. Jakie kroki zamierza pan premier podjąć, by ujednolicić wysokość ekwiwalentu za deputat węglowy dla poszczególnych grup pracowniczych?    2. Czy zdaniem pana premiera słuszne jest, by niekorzystnymi skutkami uchybień organów państwa obciążani byli świadczeniobiorcy?    3. Jakie dane są podstawą ustalenia przez ministra gospodarki ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy?    Uzasadnienie. Wysokość ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy ustalana jest dla byłych pracowników górnictwa przy zastosowaniu zasad określonych w art. 55 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (DzU nr 162, poz. 1112 z późn. zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 30 kwietnia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla i wypłacania tego ekwiwalentu oraz zasad refundowania kosztów deputatu węglowego i rent wyrównawczych (DzU nr 42, poz. 427).    Na podstawie obwieszczenia ministra gospodarki z dnia 28 stycznia 2000 r. w sprawie przeciętnej średniorocznej ceny zbytu 1 Mg węgla kamiennego w asortymencie Orzech II z 1999 r., skorygowanej o przewidywany wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych (MP nr 4, poz. 67), ustalono cenę zbytu 1000 kg węgla kamiennego na kwotę 239,78 zł.    Rozporządzeniem ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy dla pracowników kolejowych pobierających emeryturę lub rentę krajową (DzU nr 20, poz. 253) zachowano sposób obliczenia ekwiwalentu deputatu ustalonego zarządzeniem ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 18 sierpnia 1997 r. w sprawie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy dla emerytów i rencistów kolejowych (MP nr 54, poz. 516), ustalając w sposób odmienny podstawę obliczenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy, a w następstwie tego komunikatem prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 stycznia 2000 r. w sprawie przeciętnej średniorocznej ceny detalicznej 1000 kg węgla kamiennego w 1999 r. (MP nr 2, poz. 48) ustalono cenę detaliczną 1000 kg węgla na kwotę 353,84 zł.    Tak więc przy tym samym świadczeniu dotyczącym ekwiwalentu pieniężnego za bezpłatny węgiel dla dwóch grup zawodowych przyjmuje się raz jako podstawę przy obliczeniach cenę 239,78 zł, a raz 353,84 zł.    Być może taka różnica wynika z niewłaściwego doboru danych. Stąd też moje zainteresowanie, jaką bazą faktograficzną posługuje się minister gospodarki, ustalając wysokość wspomnianego ekwiwalentu.    Takie zróżnicowanie w mojej opinii jest całkowicie chybione i rząd powinien poczynić stosowne kroki celem ujednolicenia zasad przeliczania tego ekwiwalentu, a nie bezsensownie różnicować grupy zawodowe w zależności od ich siły.    Nadto minister gospodarki dopuścił się oczywistej obrazy przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (DzU nr 162, poz. 1112 z późn. zm.), która nakazywała mu w przepisie art. 55 ust. 4 dokonać obwieszczenia przeciętnej średniorocznej ceny zbytu węgla, przyjmowanej do obliczeń wysokości ekwiwalentu, w terminie do 20 stycznia danego roku, dokonując tego obwieszczenia z datą 28 stycznia w Monitorze Polskim nr 4, poz. 677, z datą publikacji 8 lutego 2000 r., na skutek czego doszło do wypłaty świadczeń za styczeń 2000 r. w cenie wyższej aniżeli obwieszczona, przy czym ustalono, że nastąpi wobec emerytów i rencistów potrącenie ˝nadpłaty˝ przy wypłacie świadczenia za luty 2000 r.    Czy zaniedbanie organu państwa może skutkować odpowiedzialnością osoby uprawnionej? Czy prawo działa wstecz?    Na marginesie niniejszej interpelacji stwierdzam, że emeryci i renciści systemu kreowania podstaw wypłaty ekwiwalentu nie rozumieją, a koronnym argumentem jest niemożliwość kupienia za ekwiwalent pieniężny węgla w ilości, której miał on odpowiadać.    Przedkładając powyższe ku rozwadze pana premiera, uznaję interpelację niniejszą za uzasadnioną.    Z poważaniem    poseł Wojciech Frank    Jastrzębie Zdrój, dnia 26 kwietnia 2000 r.